Hi! Ik ben Magdalena
Hoe ik hier terechtkwam
Al tijdens mijn eerste zwangerschap had ik alle boeken uitgelezen. Want als er iets op me afkomt, wil ik voorbereid zijn. Dat is een gewoonte die me nooit heeft verlaten.
Na de geboorte van onze eerste zoon raakte ik gefascineerd door alles wat er in zo'n klein mensje omgaat. Ik volgde zijn ontwikkeling op de voet — cursussen, webinars, podcasts, boeken. Niet omdat het moest. Gewoon omdat ik het niet kon laten.
Toen onze tweede werd geboren, begon het opnieuw. En ik zag meteen hoe anders hij was. Het ene kind is het andere niet — dat klinkt logisch, maar je snapt het pas echt als je het zelf meemaakt.
Die periode was niet makkelijk. Een postnatale depressie en later een burnout leerden me dat jij als ouder minstens evenveel aandacht verdient als je kind. Ik heb dat van dichtbij meegemaakt. En ik ben er sterker uitgekomen.
Waarom ik dit doe
Voor onze eerste volgden mijn man en ik een zwangerschapscursus. Vijf avonden, kleine groep, alles op één plek. Toen we met onze pasgeboren zoon in de maxicosi instapten dachten we: dit is helemaal niet zo eng. We weten precies wat ons te wachten staat.
Dat gevoel gun ik iedereen. Niet alleen de mensen die toevallig op tijd inschrijven voor zo'n cursus. Iedereen.
Basis Ouderschap is mijn versie van dat gevoel. En meer.
Wat ik meebreng
Ik ben geen pedagoog met een diploma aan de muur. Wat ik wel ben: iemand die zich al bijna tien jaar verdiept in ontwikkelingspsychologie — uit eigen interesse, niet uit verplichting. Iemand die drie heel verschillende kinderen heeft en weet hoe snel je als ouder verdwaalt in het oerwoud aan informatie en meningen.
Mijn achtergrond in IT helpt daarbij. Ik weet hoe je complexe informatie ontleedt, hoofd- van bijzaken scheidt en dingen uitlegt zonder dat het ingewikkeld hoeft te klinken. Dat is precies wat ik doe bij Basis Ouderschap.
En verder
Ik woon met mijn man en onze drie kinderen in Aalten — beter bekend als de geboorteplaats van de gitarist van AC/DC, maar verder heerlijk rustig. Ik ben zelf geboren in Polen en opgegroeid in grote steden in Duitsland en Nederland. Als ik Doetinchem voorbij rijd, laat ik alle drukte achter me. Dat gevoel gun ik onze kinderen elke dag.
In de schaarse vrije tijd fotografeer ik — vroeger voor andere gezinnen, nu gewoon voor onszelf. Want de fotoboeken van mijn eigen kinderen bleven leeg. Dat vond ik toch zonde.